تنهایی را با چه به تصویر کشم این دل زخم خورده عاری ازهر گونه رنگیست سیمهای گیتارم دیگر مونسم نخواهند بود روزهاست همسایه غبار شده اند و شبها کنار چشمه می گریند آبرنگ دیدگانم آبی نیست ..... شوره زاریست مملواز حس فراق... انزوای نیستی ... اینجا آسمان بهانه باران را می گیرد آری کویر دلم ابریست ابرهایی با رنگهای مبهم رنگهایی که زاده نشده اند !!
برچسبها:

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید