چرا پسرا (یکی مثل من) اول دوستی اینقدر عشق میورزن به طرف مقابلشون که اعتماد و عشقش و بدست بیارن..
بعدش اینقد دوسش داشته باشن و وابسته بشن که یک دیقه بدون عشقش(پری جونم) واسش ینی پایان زندگی..
بعد که از دوستداشتن خودش و خودش مطمئن شد تازه یادش میفته نکنه
نشه و عشقم و از دست بدم..بگیرنش ازم..نذارن..نشه.. چه خاکی باید تو سرم بریزم؟؟
آینده و زندگی و قلب پراز عشق عشقم(پریچهر جونم) چی میشه؟؟
در حالیکه عشقت همه جوره پات وایساده با همه داری و نداریات..
تو روخدا نظرای معده ای ندیناا..نظراتتون واسم مهمه..
ممنون
ها راستی: پــریچـ
هـرجونم دوســتدارم 
برچسبها:

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید